Social pedagogy

Pedagogika społeczna jest dziedziną wiedzy traktującą o środowiskowych i cywilizacyjnych uwarunkowaniach przebiegu procesów wychowawczych. Zadaniem przedmiotu jest wprowadzenie studentów w obszar wiedzy pedagogicznej obrazującej złożoność procesów indywidualnego rozwoju i kształtowania człowieka w skomplikowanej i wielowymiarowej rzeczywistości społecznej. Treści tego przedmiotu są powiązane z teorią społeczeństwa i problemów społecznych, wprowadzeniem do pomocy społecznej oraz etyka społeczną.

Pedagogika społeczna jest obszarem wiedzy społecznie użytecznej, możliwej do wykorzystania we wszystkich obszarach profesjonalnie pojmowanej pracy środowiskowej i pracy w instytucjach o charakterze wychowawczym – edukacyjnych, opiekuńczych, resocjalizacyjnych, socjalno – pomocowych.

W ramach cyklu wykładów przewidzianych harmonogramem studiów podjęte zostaną następujące zagadnienia:

Kwestie historyczno – teoretyczne - rys historyczny kształtowania pedagogiki społecznej w Polsce i na świecie – (filozofia społecznego pragmatyzmu i humanitaryzmu, idea sprawiedliwości społecznej), refleksja historyczna nad rozwiązywaniem problemów społecznych (od dobroczynności do idei wsparcia społecznego), fazy przeobrażeń pedagogiki społecznej – między myślą a rzeczywistością, główne stanowiska teoretyczne w polskiej i niemieckiej pedagogice społecznej.

Dzieci i młodzież wobec agresji i przemocy, red. A. Brzezińska i E. Hornowska, Warszawa 2004.

B. Jedlewska, Animatorzy kultury wobec wyzwań edukacyjnych, Lublin 2001.

M. Kaczmarek, Zmiana paradygmatu w opiece zastępczej [w:] Pomoc dzieciom i rodzinie w środowisku lokalnym. ISP, Warszawa 2005.

M. Kolankiewicz, Zagrożone dzieciństwo. Rodzinne i instytucjonalne formy opieki. WsiP, Warszawa 1998

W. Kołak, Jak pomagamy dzieciom ulicy, A. Dańko, Przywrócić szanse. Studium o Środowiskowych Ogniskach Wychowawczych [w:] Dzieci gorszych szans, red. B. Głowacka, T. Pilch, Warszawa 2001.

W. Kozek, Bezrobocie jako zjawisko społeczne [w:] Wymiary życia społecznego pod red. M. Marody, Warszawa 2004.

A. Kwak, Rodzina w dobie przemian. Małżeństwo i kohabitacja. Warszawa 2005.

E. Marynowicz – Hetka, Pedagogika społeczna. T.I/II PWN 2006..

Pedagogika społeczna, pod red. T. Pilcha i I. Lepalczyk, Warszawa 1996.

M. Okólski, Demografia zmiany społecznej, Warszawa 2004

T. Pilch, Spory o szkołę, Warszawa 1999.

A. Radziewicz – Winnicki, Pedagogika społeczna, Warszawa 2008.

A. Rosół, Zjawiska patologiczne w szkole a reforma oświaty, [w:] Polska szkoła: system oświatowy w procesie przebudowy. Częstochowa – Katowice 1999.

P. Rybicki, Struktura społecznego świata, PWN, Warszawa 1979,

Z. Szarota, Aktualny system instytucjonalnej pomocy człowiekowi staremu, Auxilium sociale 1997, nr 3/4

R. Wroczyński, Pedagogika społeczna, Warszawa 1985

E. Wysocka, Oblicza współczesnej młodzieży: cechy, dążenia, zagrożenia i problemy. „Pedagogika społeczna” 2001, nr 1.

Po zakończeniu zajęć:

WIEDZA

1. Student definiuje i poprawnie posługuje się podstawowymi pojęciami z zakresu pedagogiki społecznej.

2. Rozpoznaje środowiskowe uwarunkowania procesów wychowawczych.

3. Ma podstawową wiedzę o relacjach między strukturami i instytucjami społecznymi, rozumie ich znaczenie dla pracy socjalnej.

UMIEJĘTNOŚCI

1. Analizuje problemy psychospołeczne różnych grup wiekowych oraz dylematy instytucji i programów adresowanych do osób i społeczności wymagających wsparcia.

2. Potrafi wskazać propozycje działań naprawczych, animacyjnych i profilaktycznych w środowisku.

3. Korzysta w sposób twórczy i krytyczny z materiałów merytorycznych (literatury, bibliografii, przykładów empirycznych), poszerzających wiedzę wyniesioną z zajęć.

KOMPETENCJE

1. Nawiązuje współpracę w grupie, posiada umiejętności komunikacji interpersonalnej.

2. Potrafi prezentować swoje poglądy posługując się poprawnie przywołanymi przykładami i literaturą.

1. Obecność na wykładach i ćwiczeniach.

2. Ocena ciągła – na podstawie przygotowania do każdych ćwiczeń i aktywności (znajomość literatury oraz udział w dyskusji: panelowej i grupowej) oraz ustna prezentacja samodzielnie przygotowanego materiału.

3. Test zaliczeniowy sprawdzający opanowanie treści programowych z wykładu oraz z ćwiczeń.

Zaliczenie ćwiczeń:

frekwencja( 0.3), ocena aktywności i przygotowania (0.4), ocena prezentacji (0.3).

Zaliczenie przedmiotu (egzamin) składa się z następujących elementów:

Ocena z ćwiczeń 0.3

Frekwencja na wykładach 0.3

Wynik testu 0.4