Uniwersytet Warszawski - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Analiza dyskursu wizualnego, część I

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: 3502-JIS-7 Kod Erasmus / ISCED: 14.2 / (0314) Socjologia i kulturoznawstwo
Nazwa przedmiotu: Analiza dyskursu wizualnego, część I
Jednostka: Instytut Lingwistyki Stosowanej
Grupy: Fak. ćwiczenia 30 h (semestr zimowy)
Punkty ECTS i inne: (brak)
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski
Rodzaj przedmiotu:

obowiązkowe

Skrócony opis:

Ćwiczenia są poświęcone zagadnieniom analizy

przekazów wizualnych należących do różnych gatunków: od

malarstwa, przez zdjęcia, reklamy wizualne, graffiti, vlepki, do

filmu, telewizji i sztuki wideo. Poruszane będą zagadnienia

odbioru i interpretacji rozmaitych tekstów wizualnych, kodowania

znaczeń, relacji między kodem werbalnym a wizualnym, tworzenia

i przekształcania znaczeń. Omawiane na zajęciach teksty

teoretyczne należące do różnych dyscyplin (socjologii, teorii

literatury, retoryki, medioznawstwa, teorii filmu) będą pokazywane

jako narzędzia analizy i inspiracje badawcze. Pod koniec zajęć

studenci opracują samodzielną analizę wybranego tekstu lub zbioru

tekstów wizualnych w formie eseju.

Pełny opis:

Zajęcia są poświęcone zagadnieniom analizy przekazów wizualnych należących do różnych dyskursów/gatunków: od malarstwa, przez zdjęcia, reklamy wizualne, graffiti, vlepki, do filmu, telewizji i sztuki wideo.

Celem zajęć jest uwrażliwienie studentów na rozmaite uwarunkowania procesu komunikacji wizualnej, dostarczenie im narzędzi do samodzielnej interpretacji przekazów ikonicznych i pokazanie różnorodnych możliwości badawczych.

Istotnym elementem zajęć będą wspólne analizy tekstów wizualnych, służące ich dekodowaniu i rekonstrukcji rozmaitych elementów oddziałujących na odbiorcę. W ramach tych analiz poruszane będą zagadnienia odbioru i interpretacji rozmaitych tekstów wizualnych, kodowania znaczeń, relacji między kodem werbalnym a wizualnym, tworzenia i przekształcania znaczeń.

Równolegle badane będą teksty pochodzące ze źródeł zintytucjonalizowanych (telewizja, reklamy), jak i przekształcające znaczenie i reinterpretujące te teksty przekazy w rodzaju memów, vlepek czy graffiti, a także sztuki wideo.

Na zajęciach będą omawiane teksty teoretyczne należące do

różnych dyscyplin (socjologii, teorii literatury, retoryki, medioznawstwa, teorii filmu), pokazywane jako narzędzia analizy i inspiracje badawcze. Pod koniec zajęć studenci opracują samodzielną analizę wybranego tekstu lub zbioru tekstów wizualnych w formie eseju.

Literatura:

1. Roland Barthes, „Retoryka obrazu”, w: Ut pictura poesis,

red. M. Skwara i S. Wysłouch, Gdańsk 2006, s. 139-158.

2. Teun van Dijk, „Badania nad dyskursem, w: Dyskurs jako

struktura i proces, red. T. V.Dijk, Warszawa 2001, s. 9-44.

3. Umberto Eco, Nieobecna struktura, B. Spojrzenie

nieciągłe (Semiologia komunikatów wzrokowych),

Warszawa 1996, s. 121-196.

4. Piotr Francuz, Rozumienie przekazu telewizyjnego, R. 2

Rozumienie przekazu audiowizualnego, Lublin 2002, s.

69-122.

5. Wiesław Godzic, Telewizja jako kultura, R. 3 Jak

telewizja znaczy – kim jest widz? Między hegemonią

centrum a pluralizmem odbioru, Kraków 1999, s. 39-61.

6. Naomi Klein, No logo, R. 12. Prowokacje kulturowe,

Izabelin 2004, s. 297-328.

7. Jan Kordys, Mózg i znaki, R. 4. Kapłan i filozof,

Warszawa 1991, s. 124-150.

8. Ryszard W. Kluszczyński, „Historia i estetyka sztuki

wideo. Zagadnienia wstępne”, w: W świecie mediów, red.

E. Nurczyńska-Fidelska, Kraków 2001, s. 47-68.

9. Aleksandra Niżyńska, Street art jako alternatywna forma

debaty publicznej w przestrzeni miejskiej, Warszawa

2011, R. 3 Sztuka ulicy, s. 67-90.

10. Calvin Pryluck, Źródła znaczenia w filmie i w telewizji,

R. 3 Obraz, Warszawa 1988, s. 55-89.

11. Ellen Seiter, „Semiotyka, strukturalizm a telewizja”, w:

Teledyskursy. Telewizja w badaniach współczesnych, red.

R. Allen, Kilece 1998, s. 35-65.

12. Leo Spitzer, „Amerykańska reklama jako sztuka

popularna”, w: Język a społeczeństwo, red. M. Głowiński,

Warszawa 1980, s. 338-382.

13. Piotr Sztompka, Socjologia wizualna. Fotografia jako

metoda badawcza, Warszawa 2005, R. 2, R.3 i R. 5 (s.

24-46, 75-95).

14. Seweryna Wysłouch, Literatura a sztuki wizualne, R. V, VI i VII, Warszawa 1994, s. 78-156.

Efekty uczenia się:

Po zakończeniu kursu student ma w zakresie WIEDZY:

K_W04

Ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę specjalistyczną w zakresie praktyk komunikacyjnych.

K_W07

Zna zaawansowane metody wypracowane przez językoznawstwo, lingwistyczną analizę dyskursu i semiotykę społeczną, pozwalające problematyzować, analizować i interpretować zjawiska zachodzące w dziedzinie kultury, komunikacji międzyludzkiej i dyskursów społecznych.

w zakresie UMIEJĘTNOŚCI

K_U01

Wykorzystując różne źródła potrafi wyszukiwać, selekcjonować, analizować, oceniać i integrować informacje dotyczące języka, komunikacji i dyskursywnych aspektów życia społecznego i formułować na tej podstawie krytyczne sądy.

K_U05

Potrafi wykorzystywać dorobek współczesnego językoznawstwa, lingwistycznej analizy dyskursu i semiotyki społecznej w celu krytycznej analizy i interpretacji wytworów kultury, nurtów intelektualnych i ideowych. Umie rozpoznawać środki, które budują ich znaczenia i oddziaływanie społeczne.

K_U06

Potrafi poddać analizie złożoną relację między medium a przekazem i wpływ, jaki wywierają wzajemnie na siebie. !

K_U08

Potrafi krytycznie analizować język debat publicznych (np. politycznych i publicystycznych) pod kątem stosowanych w nich strategii perswazyjnych i manipulacyjnych.

Metody i kryteria oceniania:

Praca pisemna - esej poświęcony wybranemu zagadnieniu z

zakresu analizy dyskursu wizualnego, np. analiza programu

publicystycznego, debaty itp.

Przedmiot nie jest oferowany w żadnym z aktualnych cykli dydaktycznych.
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Warszawski.